Bloemkool

Hier in Tomsk komen de babies nog uit een bloemkool. Dat wil het standbeeld dat voor het gebouw van de materniteit staat ons toch laten geloven. In Rusland is veel veranderd sinds de Sovjet-tijd, maar sommige gewoontes zijn nog krak hetzelfde. Tot mijn verbazing hoort daar ook de manier van bevallen bij. Bevallingen gebeuren in een "geboortehuis" en daar komen alleen de zwangere vrouwen zelf binnen. Echtgenoten niet gewenst in de buurt tijdens de bevalling noch er na. De eerste keer dat de kersverse papa zijn spruit en zijn vrouw ziet is wanneer ze het ziekenhuis verlaten en dat is minimum een aantal dagen na de bevalling. Ook familie en vrienden krijgen geen toegang. Daarmee is tenminste 1 probleem waarmee nogal wat pasbevallen Belgische vrouwen kampen van de baan: geen oververmoeidheid wegens teveel bezoek over de vloer in de ziekenhuiskamer. Maar dat is dan ook het enige mogelijke voordeel dat ik aan het aanhouden van deze gewoonte zie. Want welke vrouw en man willen nu niet dicht bij elkaar zijn als ze net een baby hebben gekregen?
De argumentatie is dat er door het verbieden van bezoek geen virussen in het geboortehuis kunnen binnen gebracht worden die de baby of de mama kunnen ziek maken. Povere argumentatie, want er zijn daar toch personeelsleden die ook in en uit gaan op dagelijkse basis en virussen kunnen meebrengen?
De hele praktijk levert dan het in Rusland alomgekende fenomeen op dat vaders in spé zenuwachtig lopen heen en weer te lopen op de straat in de buurt van het geboortehuis waar hun vrouw aan het bevallen is. Of je ziet er ook benieuwde oma's die graag een glimps willen opvangen van hun pasgeboren kleinkind. De vrouwen verschijnen dan soms aan het raam om de baby te tonen aan de buitenwachtende familie.
Op de stoep voor het geboortehuis staan hartjes getekend door kersverse papa's en wensen geschreven.
U kan het zich waarschijnlijk net zo moeilijk als ik voorstellen om niemand te zien nadat je pas bent bevallen, om je man niet te kunnen omhelzen en samen naar dat kleine wondertje te kijken of om gewoon geen schouder te hebben om even op uit te huilen van alle emoties die een bevalling met zich mee brengt. Deze manier van werken lijkt me het perfecte recept om in een post-natale depressie terecht te komen (en dat is trouwens ook wat mijn collega hier vertelde: dat ze er echt neerslachtig van werd dat ze daar maar in die kamer moest liggen en niemand kon zien.). Ik mag hopen dat ze tenminste hun gsm mogen gebruiken om met elkaar te praten en fotokes kunnen doorsturen van de baby.